Kendi Gölgem yeter bana Şiiri - Aygül Zade

Geceyi böldüm ikiye
Bir yarısı sen, bir yarısı ben
Aynada yüzüm eksik
Gözlerimde kırık bir hayal
Sustukça çoğaldı içimde
Yarım kalan cümleler
Adını andım dün gece..

Yoruldum artık..
sahte yüzlerden...
sahte insanlardan..
sahte gülüşlerden...
Kendi gölgem yeter bana
Sen olmasan da yanımda
Kırık dökük anılarla
Yaşarım ben..
Yıkılmam ben..
Alışırım yokluğuna
Bir tek kalbim kanar ama
Kendi gölgem yeter bana....

Bir fotoğraf kaldı senden
sadece bana...
Çerçevesi çatlamış
Gülüşün hâlâ duvarda
Zaman ona dokunmamış
küskün bir şehir gibi
Işıkları sönmüşüm..
Sen çoktan benden gitmişsin..
Ben unuttum seni unuttum...

Kırıldım ama dönmedim
Gururumu ezdirmedim
Bir aşkı içime gömdüm
Kimseye hissettirmedim

Kendi gölgem yeter bana
Sen olmasan da yanımda
Soğuk geceler koynumda
Isınırım sabrımla
Yıkılmam sandığın kadar
Alışırım yokluğuna
Bir tek kalbim susmaz ama
Kendi gölgem yeter bana

Yarım kalan cümlelerim var hâlâ,
Seninle başlayıp sensiz biten. Yarım kalan cümlelerim var hâlâ,
Seninle başlayıp sensiz biten.
Adını dilimden sildim sanıyordum,
Meğer kalbime kazımışım.
Ne zaman geçti desem içimden,
Bir yerim yeniden başlamış. Adını dilimden sildim sanıyordum,

Meğer kalbime kazımışım.
Ne zaman “geçti” desem içimden,
Bir yerim yeniden başlamış.
Ve bil ki dön demiyorum artık,
Ne gururum kaldı ne sitemim.
Sadece şunu öğrendim senden:
Bazı aşklar vedayla büyür,
Sözlerin vardı, hatırlarsın,
Gitmem diye başlayan. Sözlerin vardı, hatırlarsın,
Gitmem diye başlayan.

Ve bil ki affetmemek değil bu,
Sadece eskisi gibi olmamak.
Bazı insanlar kalır hayatta,
Ama aynı yerde durmaz artık.

Aygül ZADE ✍️