Kendi Enkazında Dinlenmek

İnsan en çok, her şeyi düzeltebileceğine inandığı o eşikte yoruluyor. Birine hayatını adarsın, bir hayale tüm nefesini verirsin de sonunda elinde kalan sadece koca bir boşluk olur. O an anlarsın ki; bazı kapılar sadece kapalı olduğu için değil, artık arkasında kimse kalmadığı için açılmaz.

Herkes bir şekilde yoluna devam ediyor. Sokaklar kalabalık, ışıklar parlak, gülüşler yüksek sesli... Ama senin içinde bir yerlerde, sönmeye yüz tutmuş bir mumun titrek alevi var sadece. "Geçer" dedikleri her şey, aslında alışmak zorunda kaldığın birer sızıya dönüşüyor. Zaman iyileştirmiyor, sadece acıyla yaşamayı öğretiyor.

Birinin hikayesinde "belki" olmaktan yorulduğunda, kendi gerçeğine dönmek en büyük sığınaktır. Artık kimse için kendinden vazgeçmeyecek kadar kırılmış, ama bu kırıklardan yeni bir yol inşa edecek kadar da uyanmışsındır. Çünkü hayat, seni anlamayanların kalbinde misafir kalmak için çok kısa.

Bazen en büyük devrim, sadece durmaktır. Gitmemek, gelmemek, beklememek... Sadece olduğun yerde, kendi enkazının üzerine oturup derin bir nefes almaktır.