Kendi Enkazım Şiiri - Selahattin Koca

Bazen bakıyorum da, ellerimle soğuttum her şeyi.
Ateşin varken üşümek, benim en korkunç gerçeğim.
Sığındığım liman, şimdi olmuş yerle bir;
Ben kaptanıydım, batırdım tüm sevgiyi.
​Şimdi deniz donuk, üstünde yürüyorum.
Attığım her adım, kalbime saplanan kırık buz.
Her yer bembeyaz, ama bu kar saflık değil;
Örtüyor, bencilliğimin altındaki kirli gerçeği.
​Senin adın gökyüzüydü, benimkisi hep yerin altı.
Benim ruhum, senin sonsuzluğuna uymuyordu, anladım.
Ne zaman uçmaya kalksam, kanadımda bir ağırlık.
Kendi yüküm, kendi hatam, kendi yalnızlığımla kaldım.