Kendi Cennetini Yakanlar

Ben seni severim… Severim de, ne işime yarayacak?
Toplum hazır değilmiş;
Bırak toplumu, ben bile hazır değilim kendime.
Dünya yanıyor, insanlar soğuktan donuyor,
Sevgi bile ekolojik kriz gibi…

Sen belki çok temizsin hâlâ,
Ben?
Ben, başkalarının cehennemini soğuturken kendi cennetini yakmış biriyim.
Ruhum çürük bir bina gibi; dokunursan yerle bir olacak…

Nietzsche’ye iç çektim, Kant’ı kapattım.
Felsefe dediğin de bir yere kadar;
İnsanın içi boşsa, kitap dolu raf ne fayda?
Kafam karışık değil artık, kafa kalmadı.

Parlamento’yu da sattılar,
Yasamızı sunacak kimimiz kaldı?
Bizim yasamız sarılmaktı;
O da elimize yüzümüze bulaştı.

Garın izbe bir köşesinde, gelmeyecek trenleri bekleyen bir berduşla karşılaşmıştım.
“Hayat kitap gibi değil dostum; kapak ne kadar parlaksa içerik o kadar pis’tir,” derdi.
Okuduğum tüm güzel kitapları yaktım.
Kalanlar da dağınık düzenimin ayak altlarında...
Hepsi kafamın içinde bir yerlerde ama yazarların o korkup da yazamadığı o boş sayfada gibiyim.

Ben seni severim… Ama istemem.
Çünkü sen benim düzenimi bozarsın;
Düzenin bana oynadığı son kumarsın belki de.
Ne çiçek alacak hâlim var,
Ne saçını okşayacak parmaklarım.
Sinemaya gitmek mi?
O koltuklar kadar boş hissedeceksem senin yanında, buna ne gerek var, değil mi?
Aşk dediğin şey zaten kronik bir hastalık:
Küsmesi, barışması,
Ayılması, bayılması…
Ve eninde sonunda kaçınılmaz vedası.
Bunu bana gardaki berduş değil,
Âşık olduğum kadın söyledi:
“Aşk, önce içini yakar, sonra da senin üstüne kusar.”

Güzel kadınlar ömrü uzatır mı?
Belki.
Şayet ben rastlamadım;
Ömür sermayemde bir tek kadına âşık oldum, O da ömrümü kısalttı.

Ben seni yine de severim…
Ama Rabbim bile bu kadar karmaşaya dua etmez.
İlahi adalet? Diyalektik?
Hadi oradan…
Seninle oturacağımız bank bile eğri durur;
Ne diyalektik kurtarır, ne de gökyüzünden inecek bir terazi.
Ben seni severim,
Severim de…
Ne dualar temizler bu dağınıklığı,
Ne de zamanın gücü doğrultur bu eğriliği.
Benim boşluğum senin kalbine sığmaz.
Kalsın...
Beni burada bırak güzelim.
Sana zarar vermek istemiyorum.
Gelip de beni, şehrin tüm sokak lambalarını patlatacak kadar heyecanlandırma…