Keman Ağlatıları Şiiri - Ayşe Uçar

-Tanrım
ufalanan dolap kapaklarından sızıyor zaman
sakalı ağarmış bulutlar gibi yığıldı eski mermere
kurumuş portakal kabukları kokuyor tezgah
büzüşen kemiklerimi sızlatırken bu yokluk
gidesim var bu 42 yıllık binadan
bir akşam kızıllığında

balkona açılan pencerenin kapısında uyur gölgeler
sokağın sesi gelir o dar koridordan kesik kesik
dilini zırhına giyinmiş bir balık gibi
susarım makinasız mutfağın bulaşık köpüklerinde
bacağı çarpık bir sandalye gibi
ötelenirim duvarlardan
pencerelerden

kendi içime kapaklandığımda
söner geçmişin ferinde o mutlu çocukluk

hafızası kıt bir serçenin
öptüğü çayırlar gibi unutulur
annemle babamın sığındığı
bu oda

-sesimin yankısında yürür zaman