Kimse görmez kimse bilmez diyenler
Zinciri koparan zevkle yaşıyor
Her bir sözüm doğru diye bilenler
İnsanlıktan çıkan zulüm ediyor
*
Güç bendedir hüküm benim diyerek
Kimsesiz Güller
Karanlık gecenin garip gülleri
Derdini bilmeyen bakıp geçiyor
Eli yüzü kirli yaban gülleri
Aslını bilmeyen sövüp geçiyor
Kimsesizin kimse bilmez halini
Dertleri çekerken seven mi olur
Nasıl yaşar alem görmez halini
Şu garip dünyada sessizce ölür
İnsanlık ölünce, yaşar acıyla
Kimseye benzetemem, yerde gökte ne varsa
Aradım bulamadım, senin gibi birini
Gözlerine bakarken, gelip gönlüme aksa
Sensizlik acı verir, kimse bilmez derdimi
*
Elleri ellerimde, bakarken gözlerime
Gökyüzü güneşli yemyeşil toprak
Yürekler kararmış saçıyor nefret
Hazan mevsiminde döküyor yaprak
Yüreğe doluşmuş kin kibir nefret
Bağ bahçeden gelir gülün kokusu
Hayatın darbesi yürek yakarken
Yalnızlık insanın büker belini
Çaresiz ellerin göze bakarken
Dost dediğin vurup kırar belini
*
Yaşanmadık her baharın ardında
Enginlere gözü dikmiş bakıyor
Bir selama hasret olmuş yürekler
Bir umutla bakan gözler ağlıyor
Diller dertli, susar kırgın yürekler
Gönül bahçesinde solmuş çiçekler
İnsan güzel bir varlık, kendisini bilmezse
Uzak dur, çok yaklaşma, kin kibiri bulaşır
Yüzü gülmez bir kere, sevilip sevilmezse
Eli dili dikenli, kiri pası bulaşır
*
Yumuşak diken olmuş, kızmadan batırıyor
Kış gelince soğuk rüzgar esiyor
Önce gönlüm, sonra beden üşüyor
Kar fırtına arkasından geliyor
Kimse bilmez gariplerin halini
Arıyorum barınacak bir evim
Kıskandırdın şahini, korkuttun kartalları
Nasıl çıktın zirveye, yolu izi olmadan
Dağların ucu değmiş, delerken bulutları
Türk askeri geziyor, kimselerden korkmadan
Türkoğlu Türkü söyler, çeliktendir yürekler
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!