Kelebek Ağacı Şiiri - Ayşe Uçar

sevgili ruhum
mecalsiz dermansızım
bedenim gitgide tefessüh halinde
yaşamla ayrışım eşiğinde
dudağı pas tutmuş zamanın elinde
ölüm geçitlerinde ah!!...

geceler hiç tükenmiyor şafaklar aymıyor

muazzez zihnim uğraşma
beni benden başka kimseler anlamaz
kalbimin can feneri sönmüş sevinci kırılmış
kanadı parçalanmış ağrılı sızılı n â l â n
dalları kurumuş yaprağı sararmış
g ö b e l
kelebek ağacı

- hem yaralı
-hem kederli

hayıflanabilir dökülebilirim
tekinsiz yağmurlar gibi ıssız sokaklara
ya da yolunu kaybetmiş ufak bir çocuk gibi
hüngür şakır ağlayabilirim
benzi ağarmış saçlarımı uçurum ağızlarına
havai rüzgârlara serbestçe bırakabilirim

geceler hiç tükenmiyor şafaklar aymıyor

heba olmuş tüm duygularım umutlarım
kaybedecek nem kaldı ölebilirim ölebilirim
sahipsiz bir gölgenin güneş altında ufalanması gibi
sıfırı tüketmiş yosun tutmuş bir kaya dibinde
upuzun upuzunca uzanarak

2207202615:11