Zaman zaman hüzünden bir koza örüyorum kendime,
Sevgiden, kardeşlikten, aşktan, dostluktan mahrum bu dünyaya
kapatıp gözlerimi, gömülüyorum içine.
Ördüğüm kozadan faydalananlar umurumda değil.
Ölüyorum yavaşça, sessiz sedasız,
Kimse bilmiyor öldüğümü kozamdan faydalanacaklar dışında.
Sonra bir mucize gerçekleşiyor ve yırtıp o kozayı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Teşekkürler...
anlamlıydı...
tebrikler...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta