Sen doğduğun gün o zavallı fakir soframa kuş sütleri yağdı göklerden
Sen doğduğun gün alnından öptüğüm anacığının gülyüzüne bir nur geldi
Ve cenneti gördüm onun ayaklarının dibinde
Sen doğduğun gün rüzgar benim emrimdeydi Sultan Süleyman’ın değil,
Sen doğduğun gün denizler ayaklarıma kapandı
Dağlar boyun büktü, titredi korkudan,
Sen doğduğun gün ateş böcekleri yanmadı ilk defa
Kimbilir kaç kişi senin zarif hallerini sevdi
Kaç kişi güzelliğini sevdi
Belki gerçek aşkla; belki değil
Ama bir tek kişi seni sevdi.
Bir tek kişi değişen yüzündeki hüznü sevdi.
Devamını Oku
Kaç kişi güzelliğini sevdi
Belki gerçek aşkla; belki değil
Ama bir tek kişi seni sevdi.
Bir tek kişi değişen yüzündeki hüznü sevdi.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta