Kelbiç evler vardı bir zaman,
Duvarı taştan değil, sabırdan örülürdü.
Damına yağan kar, yoksulluğu örtmezdi;
Sadece çocukların üşüyen düşlerini beyaza boyardı.
Kapının eşiğinde nasırlı eller beklerdi akşamı,
Güneş çekilince umut da yorulurdu.
Yüz yıl oldu yüzünü görmeyeli,
belini sarmayalı,
gözünün içinde durmayalı,
aklının aydınlığına sorular sormayalı,
dokunmayalı sıcaklığına karnının.
Devamını Oku
belini sarmayalı,
gözünün içinde durmayalı,
aklının aydınlığına sorular sormayalı,
dokunmayalı sıcaklığına karnının.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta