Kehanet ( serbest ) Şiiri - Nedim Saatci ...

İnsan ağlarken bile yüreği dik durmalı

Oysa benim
Ağrılı sancılarım
Dipsiz uçurumlarım vardı yürek sesimde

Çarmıha gerilen düşler
Olur olmadık işler
Gecenin bir vakti ışıksız düşlerde
Kırılan dişlerim vardı

Her acıda
Bir tebessüm bulacak kadar çok yaşamıştım hüzünleri oysa
Bir de o su yeşili gözleri

Düşlerim hüzün yolcusuydu hazan sabahlarında
Acının nişangâhı yüreğimin üzeriydi

Duvarlar örüyordum yüreğime
Maskeler takıyordum gözlerime
Onu benim gözlerimde hiç kimse görmesin diye

Hücre odaları tek kişilikti
Ne bir hatıra saklıyordu sıvası bulaşık duvarlar
Ne de umudun penceresine açılan pembe bir dünya

İçimde yarım kalmış bakışların uzak ve soğuk zemherisi
Güpegündüz ve düpedüz
Sevişiyordum dilsiz beş metrelik voltalarla

Ne kadar özlesem o kadar o kokuyordu
Yürek kafesimde sıkışık kalan harfler
Aşka dair çığlıklar atıyordu

Zamanın anlamını yitirdiği anlarda
Bir çentik daha atıyordum duvarlara
Her biten anlamsız günün ardından

Hayallerim kabul etmiyordu bu anlamsız melaneti
Olmaz demiştim ama ne yazık doğru çıkmıştı
Yaşlı büyücünün kehaneti