Keffaret Şiiri - Seçkin Eraygen

Gözüm yüksekteydi, gönlüm sapada,
Uzakta bir serap peşinde koştum.

Yanımdaki gülü, fani dünyada,
Çiğneyip geçecek kadar sarhoştum.

Ben şiiri kime yazdım ey gönül?
Ne o hayal duydu, ne bu gül bildi.

Elde kalan sadece bir avuç kül,
Yazılan ne varsa hükmü kesildi.

Bir faniye bunca paye verilir mi?
Yaratan dururken kula tapılır mı?

Böyle gafil gafil yola girilir mi?
Ben kendi nefsime yanmışım meğer.

Nisyâni, bu hırsın sonu nedâmet,
Ezdiğin o gülün ahı kıyamet.

Dilime, kalmime eyle istikamet;
Ben bu sessizliği hak ettim meğer.