Şerif Mengütemür Şiirleri - Şair Şerif M ...

Döner bazı bazı başım,
Âlem gibi, âlem gibi.
Hiç olmadı arkadaşım,
Kalem gibi, kalem gibi.

En vefâlı bildiğim kul,

Zamânede âşıkların hicâbı,
Mâşuksuz âşkların alayı çakma.
Nikâh akdi formalite icâbı,
Gerdek göstermelik, balayı çakma.

Sığ zihne sabit fikir çakılı,

Yerimde başkası olsa bıkardı;
Hiç yalnız kalmadım ama hep tektim.
Selâm verdiklerim borçlu çıkardı,
Ben "Dostunum" diyenlerden çok çektim.

Tiplerini her kılığa soktular;

Rûhu aç Müslüman kisvelilerin,
Gözü ile gönlü toksa nâmerdim.
Îtikat yönünden bilgisi derin,
Fıkıhen eğer bir boksa (!) nâmerdim.

İmâm dahil tekbir aldıklarımın,

Bana bakıp beni yalnız görenler,
Hasretinden bıktığımı ne bilsin!
Dertsiz diye fikir öne sürenler,
Dişlerimi sıktığımı ne bilsin?

Ne kimse umrumda ne sû-i zanlar;

Sana çok uzaktan sesleniyorum
Çağırma, izini bulamam anne.
Beş vakit duâyla besleniyorum,
Hoşnut ol tokum, aç olamam anne.

Vurdular; feryadı bastım bir anda,

Madenciyiz, dik durur
Başımız toprak altında.
Gözden düşmeden kurur
Yaşımız toprak altında.

Bilmeyiz bayram, düğün;

Taşıma ruhsatım Cenâb-ı Hak'tan,
Konuşan dilimdir silahım benim.
Sabıkam yok şiirsiz can yakmaktan,
Şâirim, elimdir silahım benim.

Şerif'im, yazarım bu yeryüzünde,

Bilmez beni, ben olmayı bilmeyen;
İnkârı imkânsız gize benzerim.
Ferini yitirmiş, içi gülmeyen,
Pınarı kurumuş göze benzerim.

Cânânsızlık değil canımı sıkan,

Müslüman kisveli İncil yayanlar,
İslâm'ı ne bilsin, dini ne bilsin?
Okunan Kur'ân'ı bid'at sayanlar;
Mevtayı ne bilsin, sini ne bilsin?

Mûsâ'ya Kârûn'lar karşı çıksınlar,