Kefenim
bedenim ıslak üşüyorum
yollar çamur ayaklarım yorgun yürüyorum bir meçhule doğru bilmiyorum... istiyorum yağan yağmur kapatsın ayak izlerimi sıçrayan çamur dizlerimde yağmursa tüm bedenimde doğacak güneşle kurur elbet bu KEFENİM
Mehmet Kınış
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Gönül dostum; İnsana enson ğereken kefen. Güzel de dile getirmişsiniz. Kutlarım. Şiiriniz beğendim. Gönlüne sağlık. Selamlar...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta