Kefenden Nefese Şiiri - Nurgül Ankara

Ne umutla giymiştim o temiz beyaz gelinliği,
Nerden bilirdim, giydiğim aslında ömrün kefenliği.
Gençliğim soldu bir cellat elinde, günlerim ziyan,
Hayallerim karaya çaldı, kalmadı hiçbir beyan.

Yüreğimde yanan ateş, dilimde susturulmuş bir sızı,
Umutlar dal verirken, hastanede açtım gözü.
Doktora feryadım; koparmayın beni benden,
Çalmasınlar tomurcuklarımı bu yaralı bedenden.

Zaman akıp geçse de yeni yaralar açıldı derinde,
Ben eskileri sardıkça, ben kalmadı eski yerinde.
Yavrularıma sarıldım, dediler: "Bu senin savaşın."
Siz bilir misiniz tadını, gülerken akan gözyaşın?

Her kahkahamda bin hıçkırık, duydunuz mu sesimi?
Maskeler taktım yüzüme, sakladım son nefesimi.
İçimde akan nehir, her damlası bin asırlık yas,
O masum kız esir şimdi, ruhu dar bir kafes.

Hangi tabip merhem olur, bu onulmaz derin yara?
Hangi el silebilir, alnımdaki yazı karadan kara?
Tomurcuklarım dal oldu artık, gölgeme sığınır canlar,
Ben sustum ama feryadımı ancak dilsizler anlar.

Celladın bıçağı köreldi, sabrımın o sert taşında,
Nöbetler tuttum her gece, evlatlarımın başında.
Beni benden çaldılar ama sizi bende bıraktılar;
Karanlığın tam kalbinde, yüreğime kandil yaktılar.

Gülüşüm sahte değil artık, sizin varlığınızla hür,
Acıdan doğan bu kadın, elbet bir gün gün görür.
Gelinliğim kefendi belki, gençliğim ise kurban;
Sevginizdir beni bu ayakta, bu hayatta tutan.

Sırtımda bin yıllık yük, kalbimde kırık bir ayna,
Kendimi değil, sizi gördüm bu amansız kavgada.
Her sabah yeniden kurdum bu darmadağın dünyayı,
Siz görmeyin diye, yutkundum o kanlı rüyayı.

Bitti artık ruhu yoran o bitmez, o kara nöbet,
Hür doğan ömrüme sevginizdir hürriyet ebet.
Kendi gökyüzümde, yavrularımla tekim nihayet;
Gelinlik kefendi evet, ama yaşam yeniden başladı.

Kırıldı tüm prangalar, maziye gömüldü her kara hece,
Sizinle doğan güneşle bitti o bitmek bilmez gece.
Ben bir anayım artık, bin ömre bedel her zerrece;
Gelinlik kefendi ama evlatlarım nefes oldu.