9 Haziran 1963 Razgrad/BULGARİSTAN
Camiden çıkarken sabahleyin, vaktiydi ezanın,
Ayırt edebildim, kapkara yavru bir kediyi.
Can veriyordu anladım ki, bildirdim bunu eve,
Buz kesmişti vücudu, mosmordu dil ile ağzı.
Durgundu sesi, görmek istemiyordu dünyayı,
Kum yüzeyine yaslandı, can veriyordu belli ki.
*
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta