Keder, ağır bir sis gibi çöker kentin omuzlarına,
Sokak lambalarının sarı, yorgun ışığında başlar eylemine.
Ne çalacak bir kapı bırakır geride,
Ne de sığınılacak dilsiz bir kuytu…
Bir nehirdir akar, yatağını kendi oyan;
Taşları, kayaları değil, ruhun en ince dokularını sürükler peşinden.
Gözlerinin dibinde biriken o koyu gölgedir keder,
Haliç'te bir vapuru vurdular dört kişi
Demirlemişti eli kolu bağlıydı ağlıyordu
Dört bıçak çekip vurdular dört kişi
Yemyeşil bir ay gökte dağılıyordu
Deli cafer ismail tayfur ve şaşı
Devamını Oku
Demirlemişti eli kolu bağlıydı ağlıyordu
Dört bıçak çekip vurdular dört kişi
Yemyeşil bir ay gökte dağılıyordu
Deli cafer ismail tayfur ve şaşı




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta