Keçeci Deresi Köyleri Şiiri - Sadık Kocabaş

Amasya Turhal’dan sapağa saptım,
Asfaltı bıraktım çukura battım.
Umutlar tükendi sitemimi kattım,
Toz toprak içinde Keçeci Baba.

Elli yıl devrildi geçmedi çile,
Siyaset ehlinin her sözü hile.
Vekiller bakmıyor düşülen hale,
Sabırla bekliyor Keçeci Baba.

Meyil’de oturur Mahmud’un özü,
Kıvırcık Ali’nin tüter mi közü?
Ozanın köyünde görmezler bizi,
Sırrını gizliyor Keçeci Baba.

Karkın’da pirimiz Aziz’dir canlar,
Torunu Ahi’nin halinden anlar.
Dede-torun sarmış nurlu zamanlar,
Bağrını dağlıyor Keçeci Baba.

Ahi Baba derler Şah-ı Velayet,
Keçeci köyünde koptu kıyamet.
Mürşide varmaya lazım selamet,
Yolunu gözlüyor Keçeci Baba.

Derbentçi sarsılır köyler dizilir,
Sarıalan mahzun bağrı ezilir.
Çayderesi yolu dertle yazılır,
Yarası sızlıyor Keçeci Baba.

Fındıcak köyünde dumanlar tüter,
Bayat’ın derdi de canıma yeter.
Bu tozlu yollar bak ölümden beter,
Sitemin eyliyor Keçeci Baba.

Kuytul’la Ümük’ün kaderi kara,
Verilen vaatler hep azgın yara.
Gelmez mi adalet bizden tarafa?
Boynunu büküyor Keçeci Baba.

Milyonlarca talip yollara düşer,
Aşkın ateşiyle kalbinde pişer.
Çukurda sarsılan akıllar şaşar,
Dert ile doludur Keçeci Baba.

Karadeniz yeli eser de geçer,
Cennetin içinde dertleri biçer.
Mazlumlar şerbeti hüzünle içer,
Mahzunluk çekiyor Keçeci Baba.

Köprüler tüneller bize çok uzak,
Kurulmuş halkıma tozdan bir tuzak.
Erenler yurdunda olur mu korkmak,
Hakk'ını bekliyor Keçeci Baba.

Sadık can mühürdür ocakzadedir,
Nazar’ın hükmünde her dem tazedir.
Hünkâr’ın yolunda bir piyadedir,
Kalemsiz Şair der Keçeci Baba.