Kazım Karagöz Şiirleri - Şair Kazım Karagöz

İmandan uzak her yer albeni, afil afil,
Olacaktan habersiz, insanlık gafil gafil!

Rotasını kaybetti, her gün hata işledi,
Pişman oldu sonunda paslı demir dişledi.

İnsanı insan yapan para ve pul olsaydı!..
Ah biraz da bu insan makul bir kul olsaydı!..

Diniyle, imanıyla dünyada büyük insan,
Allah korkusu yoksa kainata yük insan!..

Fazilet, ahlak gibi değerlerin yanında,
Düşmanına da insanlık yapanlar insandır...

Allah'ın hakimiyetini reddetti insan,
Yok olma eşiğinde o yüzden bu gün insan!

Taklit etmek maymunu sevimli gösterir de,
İnsanda çirkin durur, sevimliler demezler!
Maymuna bak maymuna insan gibi derler de,
İnsana bak insana bize benzer demezler!..

Yetmiyor kudretine aklım almıyor ya Rab,
Her geçen gün yeni bir mucizeni buluyor...
Her şey yörüngesinde başını eğmiş iken,
Üç kuruşluk zekayla insana ne oluyor?

Bir şey olacağı da yok işim zor bu işte,
Ama yine de nidem insan bekliyor işte!

İnsan bir garip aşık olanlar kırda gezer,
Lale sümbül ararken papatyaları ezer...