Kazım Karagöz Şiirleri - Şair Kazım Karagöz

Öyle hayat yaşadım ne gündüz gecem vardı,
Kırlangıç gibi sanki hep bir acelem vardı...

Kırılınca belli etmem bu benim huyum ki,
Kırınca ses çıkaracak odun muyum ki!..

Kırılın fakat fazla üzerine gitmeyen,
Duygunuzu saçma gurura kurban etmeyin!

Diyorsun ki iki de en çok bana darılır,
Bil ki gönül en çok tuttuğu dala kırılır.

Aşk değil de belki kırıntısıydı gördüğüm,
O kırıntı uğruna oldun bana kördüğüm!

Kirlenmedik ne kaldı, şöyle bir bak çevrene,
İnsan kirletmek için mi gelmişti evrene!?

Çevrenize bir bakın, kaldı mı yeşilden iz?
Atmosfer bile kirli, kirlendi, yeşil deniz!..

Kirlenen bir tek tabiat olsaydı iyiydi,
İçki, fuhuş, narkotik daha da pisliğiydi...

Bu çeşme ne güzelmiş de içecek tası yok,
Kırma insan kalbini, yapacak ustası yok!..

Kırma, tersleme onu sana sitem edince,
Kıymetini anlarsın bir gün olur gidince...