Kazım Karagöz Şiirleri - Şair Kazım Karagöz

Din adına ortaya çıkan şu devlete bak,
Ali Allah diyene verdiği desteğe bak!
Çıban başıdır İran doğduğu günden beri,
Samimi müminlere koyduğu kösteğe bak!..

İnsan ancak kendini seven bir yare gider,
Bir kaşarın ardından ancak bir fare gider.

İnsansın, akıllı ol, başkalarını sokma,
Helal kazan, az olsun, varsın yediğin lokma.

İnsan tembeldir yatar, fıtrattır aşmak zordur,
İslam beş kez camiye bari gönderir onu.
Ne de olsa Allah'ın huzruna gidiyordur,
Allah için ne yaptım der düşündürür onu...

Yaradılış gayesinden uzaklaşınca insan,
Hayvandan da aşağıda olur başka hayvan!

Kainattan insanı bir çıkarın bakalım,
Geri kalanı nasıl insanın aklı alır?
Koskoca bir kainat, kendinden haberi yok,
Hiç anlamı olmayan varlık yığını kalır!

İnsan olmak biraz da omurgalı olmaktır,
Ve hatta, birazcık da yumurtalı olmaktır.

Ecdadımız Yahudi, Sırp, Rum veya İngiliz,
Dendi mi insan sanırdı onları sanki biz...

Yaptıkça alışırsın, salih amelin artar,
Amelinle insanlar insanlığını tartar...

Makamın, paran, pulun insan olmaya yetmez,
Et kemiğe güvenme tartsan beş para etmez!