Kazım Karagöz Şiirleri - Şair Kazım Karagöz

Kopmuşuz manamızdan, kendi varlığımızdan,
Hayvanlar bile hoşnut değil varlığımızdan!..

Mana ne, hakikat ne? Aramadan durmuşum,
Nefsin emrine girmiş, hazır olda durmuşum!..

Dünya sanki bir makine yağı insan kanı,
Yoksa işlemeyecek yağlanmazsa her yanı!

Ahiretin tarlası deyip dururuz da hep,
Aklımıza gelmez hiç insan burda ne arar.
Ekip biçilmedikten sonra olmuş olmamış,
Mahsül kaldırılmıyorsa tarla neye yarar!..

Bir yaprak bile dalda kalmak için çırpınır,
Nasıl olur bir insan ölmek için yırtınır!

Makama layık olmayan astını ısırır,
Üstüne kuyruk sallar, madununu astırır!

Kuvvet akılsız ise yapamaz ancak yıkar,
Selimiye'ye bile yıkma gözüyle bakar!..

İnsanı tanıyamazsın bakıp uyruğuna,
Tanımak istiyorsan hele bas kuyruğuna!

Saptırılmış Tevrat'ın ilgili söylemine
Bu güne dek uyuldu, her noktası harfine!
Dünya hakimiyeti ufukta görünüyor,
Yüzdüler yüzdüler de kuyruğa mı geldi ne!?

Zamane insanına nasıl çalmışlar maya,
Kuyruğuna basmadan başlıyor havlamaya!..