Kayıp Selanik Şiiri - Arda Dal

Kordon’da usulca esiyor yine o lodos,
Yakamı kaldırıyorum, içimde sönmüş bir ihtilal.
Gözlerimi yumsam karşımda ışıl ışıl Olympos,
Beyaz Kule’nin gölgesinde yitip giden istikbal.
Ben ki yeminli fedaisiydim o mağrur hürriyetin,
Şimdi göğsümde en ağır yükü çaresiz bir hasretin.

Hafızamda çınlıyor o şenlikli, o deli geceler,
Kalpağımız yanda, omuzlarımızda sırmalı apolet.
Kuytu köşelerde fısıldanan o gizli, ateşli heceler,
Bir elimizde mavzer, diğerinde koca bir memleket.
Gramofonda ince bir taş plak, kadehlerde beyaz anason,
Kim derdi ki bu rüya, böyle kara bir hüsranla son bulacak…

Bir Rum kızının omuzlarında dağılırdı bütün efkârımız,
Kırmızı dudaklarında şen kahkahalar, edalı işveler.
Balkan dağlarından kopup gelen fırtınaydı sevdamız,
Eleni’nin, Roza’nın narin koynunda dindiğimiz köşeler.
Çakmak çakmak gözlerimizle süzerken denizdeki mehtabı,
Fingirdeşirdik pervasız, hiç hesaba katmadan hesabı.

Sonra bir güz vakti, sustu meyhanede bütün şarkılar,
Vardar’ın hırçın suları ihanetle, gözyaşıyla bulandı.
Sınır boylarından koptu üstümüze kara kaplı fırtınalar,
Uğruna ant içtiğimiz Selanik, bir gecede parçalandı.
Tek kurşun bile atmadan teslim edince şehri o kahpa,
Kanımız damladı sökülen her bir kaldırım taşına.

Şimdi kılıcım kınında yetim, apoletlerim pas içinde,
Hangi kadın, hangi meyhane unutturur bana bu hicranı?
Bir imparatorluk can veriyor beynimin her köşesinde,
Ben sinemde taşıyorum, kurşunsuz düşen o vatanı.
Ah Selanik… Kollarımda can veren kayıp sevgilim,
Sana uzaktan bakmaktansa, kopsaydı dilim, kırılsaydı elim.