Kayıp nüsha Şiiri - Emir Aras Kaymaz

Kayıp nüsha
Acının baş yapıt olduğu duyguları bize yaşatan hayatımdan küçük bir sahne.
Sessizliğin mahkumuyum
Gülüşüm çığlık ve azaplarin maskesi haline geleli yıllar oldu .
Ben çocukluğumu bir sokak oyunun ortasında yarım bırakıp terkettim.
Kimselere yük olmamak adına benligimden vazgeçtim.
Adını koyamadığım mezarlıklar la doluyum.
Sarılmalarımı eksik bıraktığım bedenler oldu.
Anlaşılmayı beklerken anlayan taraf kesildim hep.
Kendimle konusmaktan korktuğum devasa hazinelerim var.
Ben yaşama değil düşüncelerime yeniliyorum.
Her Allah'ın günü çatlak sabır duvarlarımın kapatma kölesi olmuşum .

Hayatım bogazima düğümlenen çığlık tır
Her harfim yaşama geç kalmış birer yardım çağrısı gibi.
Ben içimde defalarca idam edildim.
Yarım bir ağıza sahip kelimeler ile yaşadım hep.
Kelimelerinin kökü kanlı bitiyor desem inanır mıydınız .
Bu acı göze ya da kulağa hitap edilmiyor daha çok ruhuma mahsustur.
Ruhum bir celladın elindeki titreyen ip gibidir .
Ne kopuyor ne salıyor nede bırakıyor .

Askıda kalmış bir lisanım ben.
Benim gibilerine göz yaşı bile lüks olur .
Aglayamamak hazmedilmeyen pahalı bir duygudur.
Gecelerim dua etmez çünkü başbaşa kaldık mı hesaplaşma kanunu başlıyor.
Bazen kendime nadiren soruyorum bu kadar acıyı hangi gün için hak etmiş olabilirdim.
Bir insan vazgeçişlerin nefretine dost olabilirmi Aras.
Çünkü her sayış bir intihar felsefesiydi bende .

Hala nefes alıyorsam ölmeye bile üşenmiş bir inadın nüshası yım.
Dar ağacında yım ve düşüncelerim boynumda ama boğulan ben değilim ruhumdur...
Emir Aras kaymaz