Kendi kayığının sen çekmezsen küreğini,
Koymazsan ortaya hiçbir zaman yüreğini,
Yormazsan bunun için kolunu bileğini,
Herkes çoktan gitmişken, hiç yol almaz kayığın.
Düzenbaza güvenip pusula edinince,
Doğru yolda giderken rotayı terk edince,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta