Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Kocaeli Üniversitesi İletişim Fakültesi Gazetecilik Bölümü ve İstanbul üniversitesi (uzaktan eğitim) Sosyoloji Bölümleri mezunuyum.
Tüm şiirlerinizi okudum…Şiir yazmak, yaşadığımızın, yüreğimizin heniz taşlaşmadığının delilidir…Yüreğiniz, bir vaha olsun. Saygılar selamlar…
Teşekkürler
BAŞARILAR DİLERİM…ŞİİR, KUYMCU TİTİZLİĞİYLE KELİMELERİDİR DUYGU HARCI İLE SIRÇA KÖŞK İNŞA ETME SANATIDIR… YAZ, SİL VE YENİDEN DENE… İYİ İLE YİTİNME…EN İYİYİ ARA.. ÖMÜR BOYU ŞİİR KADAR BİR HAYAT YAŞAMAN ÜMİDİÇİLE SAYGILAR
İKİ İKEN BİR
Sen Dicle ol ben de, hep asi Fırat,
El ele vererek, yan yana aksak.
Şatt'ül-Arab'da bir, birleşip sırat,
Köprülerden geçip, Hürmüz'ü yaksak?
Kil tablette Evîn, ben Ur'da esir,
İştar huzurunda anlatsak bir bir:
"Girdabına düşüp, dönülen nehir,
Kaynağını Dara, kentinden alır."