Bu gece sana, içimde biriken bütün sessizliklerin içinden yazıyorum.
Öyle gürültülü değilim bugün…
Hatta belki de hayatımın en sessiz yerindeyim. İnsan bazen konuşarak değil, susarak anlatır ya kendini…
İşte ben de o yerden sesleniyorum sana.
Bilir misin, bazı geceler vardır; insanın içinde bir yol açılır.
Ne haritası vardır o yolun ne de bir yönü…
Ama yine de yürümek istersin.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta