Kaybettikçe Anlarsın Şiiri - Mustafa Alp

inanmak,
bir sabah güneşten önce uyanan bir dua gibidir,
karanlığa rağmen ışığı beklemektir,
kırılmış kalbinle hala sevmeye cesaret etmektir.

yaşamak bazen sadece nefes almaktır,
ama inanmak…
ruhun nefesidir.
insan, umuda tutunmadan
hangi yaraya merhem bulabilir?

yürürsün uzun yollar boyunca,
ayağın takılır taşlara,
kalbin takılır hatıralara.
her düşüşte biraz daha eksilirsin,
her kalkışta biraz daha büyürsün.

kaybettikçe anlarsın,
bir gülüşün ne büyük servet olduğunu,
bir sesin, bir bakışın,
bir buradayım'ın
nasıl bir mucize olduğunu.

varlık, sessizdir.
yokluk ise bağırır insanın içine.
sahipken fark etmezsin,
gidince yankılanır adı
boşluğun duvarlarında.

umut,
kırık bir aynada kendini aramaktır,
parçalar arasında hala ben diyebilmektir.
inanç,
gecenin en koyu yerinde
sabahı görebilmektir.

ve anlam,
acıdan süzülüp gelen bilgeliktir.
gözyaşında yıkanan hakikattir.
her kayıpta biraz daha öğrenilen
sessiz bir derstir.

inan,
çünkü inançsız bir kalp
yolunu kaybetmiş bir gemi gibidir.
umut et,
çünkü umutsuz bir ruh
kanadı kırık bir kuştur.

ve unutma,
en çok kaybettiklerin öğretir sana
nasıl tutunacağını hayata.
en çok yitirdiklerin gösterir
neyin gerçekten değerli olduğunu.

işte bu yüzden,
inanmak, yaşamaktan daha değerlidir.
çünkü insan,
kaybettikçe anlarsın
demeyi öğrenir...

Mustafa Alp
05/02/2024 05.00