Katlanmaya gerek yok Şiiri - Murat Ülkü

Gülü sevip dikenine, katlanmaya gerek yok,
Gönül yoran dertler ile, yaşlanmaya gerek yok.
Papatyalar saf ve temiz, kırılmadan sevilir,
Huzur veren limanlarda, dışlanmaya gerek yok.

Zemheride çiçek açmaz, baharı bekle durma,
Vefasızın kapısında, hayaller kurup yorma.
Bir yaprakta sevgi ara, bir yaprakta sadakat,
Diken batar avucuna, boş yere soru sorma.

Ak sütünle beslenmiştir, toprağında asalet,
Gösterişten uzak duran, sevgisinde zarafet.
Papatya sev incinmesin, ne elin ne yüreğin,
Gerçek aşkı bulduğun an, kopsun varsın kıyamet.

Zahmet çekip diken için, feda etme vaktini,
Seven insan bozmamalı, yürekteki ahdini.
Papatya ki kır çiçeği, kibir bilmez bir ömür,
Yeter ki sen bozma sakın, o kutsal niyetini.

Bembeyazdır yaprakları, sarı kalbi güneşten,
Uzak tutar ruhu her an, o hüzünlü ateşten.
Kırların o hür nefesi, dertlerine şifadır,
Kurtarır temiz canını, o vefasız kalleşten.

Dalından kopardığın an, küsmez sana incinmez,
Ondaki o asil duruş, hiçbir zaman silinmez.
Sade seven yüreklerin, tacı olur her bahar,
Zoru sevmek marifetmiş, papatya hiç bilinmez.

Kokusunda huzur gizli, her bakışı bir umut,
Kederleri geride bırak, acıları gel unut.
Papatyadan yollar döşe, yürüdüğün yollara,
Seni darda bırakmaz bak, o tertemiz o bulut.

İnan bana sevmek budur, kırmadan dökmeden sev,
Yıkılmasın hayallerin, yanmasın kalbin alev.
Papatyanın saflığına, teslim eyle ruhunu,
Dikenlerin arasından, sıyrılıp da gel de sev.

Her yaprağı bir hikaye, her bakışı bin kelam,
Doğadan gelen en güzel, en samimi bir selam.
Gösterişli güller değil, mütevazı aşk gerek,
Papatyayla son bulmalı, keder ile o elem.

Garip Murat der ki sevda, her yüreğe yük olmaz,
Gönülden sevmeyen kula, hiçbir çiçek yar olmaz.
Papatyadan taç yapalım, sevdalı başımıza,
Gerçekten seven insanın, baharı hiç son bulmaz.