Önce tüm adlarımı bıraktım yol üstünde,
Sonra o omuzumdan attım boş kavgaları.
Herkes bir şeyler ekler o kendi suretine,
Ben de sessizce sildim yüzümden boyaları.
"Bul" dediler, aradım yıllarca karanlıkta,
Meğer bulmak değilmiş, bütünüyle yok olmak.
Kıyıya vuran dalga nasıl erirse kumda,
En büyük zafer imiş, bir unvana sığmamak.
Heybemde ne gurur var ne dünden kalma telaş,
Yontuldukça hafifler bir taş gibi gövdem.
Eksildikçe çoğalan o gizli nura yoldaş,
Şimdi ne bir liman var ne sığınacak gölgem.
Sorana verecek bir cevabım yok ki artık,
Baktığım her tarafta yalnızca gökyüzü var.
Ne bir başlangıç belli ne son kaldı apaçık,
Menzili unutanın önünde tüm yollar var.
Ne bir alkış dilerim ne de haklı bir övgü,
İçimde sustu artık bitmez denen o kavga.
Ruhum zamanı aşan, mekândan muaf örgü,
Ne rüzgardan korkum var ne kırılacak dalga.
Adım adım yürüdüm, küllerime ulaştım,
Varlık denen hırkayı usulca yere serdim.
Dün buralardayken ben dünyadan pay kopardım,
Şimdi bir hiçlik ile aradığım göğe erdim.
ENGİN TOPKAN (01.07.2025)
Engin TopkanKayıt Tarihi : 30.06.2026 06:27:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
