05.12.1979 / İstanbul
Kasım ayının dili olsa keşke…
Her anımı anlatırdı ona dair.
Onu ilk gördüğüm gün, yirmi bir Kasım’dı.
Uzak yoldan gelmişti, yorgundu…
Elimi tuttu ve dedi ki:
“Bu eli ömür boyu hiç bırakmayacağım.”
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta