Kokuna harmandım oysa,dumana değil.
Sonbaharın yaprakları vurup geçerken saçlarına,
Tenin bilmezken tenimin tadını,
Dışı soğuk,İçi sıcacık bir Kasım araladı kapımızı.
Divan şiirlerindeki sevgili gibi saydıramasak da güzelliğini,
Konusu mübalağalı bir edebiyatsa hayat,yazar ellerim seni.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



