Çoluk, çocuk, nafaka, her gün laf işitirim,
Bu da yetmezmiş gibi, seninle tepişirim,
Sanki omuzlarımdan aşağı basılıyor,
Hayatım zorlaşıyor, nefesim kesiliyor.
Altın günü, çay, yemek; her gün bir yerlerdesin,
Hey güzel anacığım, şimdi nerelerdesin?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta