Kasîde-i Hamd u Senâ Şiiri - Ersin İlhan

Hamd ü senâ ol Zât-ı Bî-misl ü Bî-hemâl’e ki,
Vücûd-ı mümkin onun nûr-ı feyzine muhtâcdır.
Ol “Kun fe-yekûn” ile âlemi var eyledi,
Bir emriyle arş u ferş serâser inkiyâddır.

Zât-ı İlâhî münezzehdir cümle hudûd u kıyâstan,
Ne vehm-i akıl erişir, ne fehm-i idrâk şâddır.
Lâ-mekân iklîminde sâbit hikmet-i sermed,
Zamân u mekân dahi kudretine derbenddir.

Esrâr-ı kader Levh-i Mahfûz’da mestûrdur,
Kalem-i takdîr Sen’in ilm-i ezelîne memnûddur.
Zerre kadar hayr u şer zâyi olmaz katında,
Mîzân-ı adâletinde her nefes mahkûmdur.

Rahmânî nefha ile cânlara cân verensin,
Rahîmî lütfunla günahkârı dahi örtensin.
Bir âh-ı bî-çârenin feryâdı erişir katına,
Deryâ-yı mağfiretinde nice cürm gark olandır.

Secde-gâh-ı ubûdiyyette erir benlik u varlık,
Fenâ fi’llâh olur kul, bekā bi’llâh ona ihsandır.
Ne varsa hep Sen’dendir, kulda yoktur bir mâlik,
Mülk-i hakîkî Sensin, kul emânete emdâddır.

Ey Hâkim-i Lem-yezel, ey Sultan-ı Kibriyâ,
Cemî‘ esmâ vü sıfât Sen’de kemâle vardadır.
Hamd Sana’dır, senâ Sana’dır, şükür Sana’dır,
Bu âciz dilde kalan söz dahi Sana muhtâcdır.