Kasada Kalan İnsanlık Şiiri - Mustafa Alp

bak kardeşim
önce şunu konuşalım

dünya dediğin şey
kocaman bir pazar yeri

gürültüsü bol
reklamı çok
vicdanı bazen indirimde

birileri bağırıyor
kaçırmayın.

birileri bağırıyor
son fırsat.

sanki hayat
iki al bir öde arasında
sıkışıp kalmış gibi

ben sana söyleyeyim
mesele aldığın şey değil

mesele
aldığın şeyin
sana nasıl satıldığı

bir el düşün
terazinin üstünde

bir de başka bir el
terazinin altında

işte bütün mesele
o gizli el

çünkü insan
aldığı ekmeğin
yarısının hava çıkmasına değil

aldatılmasına içerler

bir ayakkabı alırsın
iki yağmur görmeden
tabanı dünyadan ayrılır

bir telefon alırsın
daha şarjı bitmeden
modası

bir deterjan alırsın
köpüğü çok
temizliği az

ama reklamı var ya
reklamı
dağları yıkar

insan bazen düşünür

ulan der
biz mi safız
yoksa dünya mı
fazla kurnaz

çünkü her vitrin
bir masal anlatır

ama her masal
mutlu bitmez

bir anne düşün

çocuğuna süt almış
ama içi
su gibi çıkmış

bir baba düşün

maaşını sayarak
kasaya yaklaşmış

etikete bakmış
bir de fişe

sonra içinden
küçük bir küfür geçmiş

işte orada
bir şey kırılır

ürün değil

insanın
güveni

bak kardeşim

hak dediğin şey
öyle büyük laflarla başlamaz

küçük bir şeydir

mesela
doğru yazılmış bir etiket

mesela
bozulmayan bir oyuncak
mesela
verilen sözün tutulması

yani kısaca
dürüstlük

ama gel gör ki

dürüstlük
bazı raflarda
bulunmuyor

stokta yok

yerine ne koymuşlar

kurnazlık

ambalajın üstüne
güzel kelimeler yazmışlar

ama içini
boş bırakmışlar

insan bazen
şunu söylemek istiyor

kardeşim

ben bu dünyanın
sadece müşterisi değilim

ben insanım

beni
indirimle kandıramazsın

beni
parlak reklamlarla
uyutamazsın

çünkü ben
o fişi cebime koyarken

yalnızca para vermiyorum

biraz da güven bırakıyorum

ve güven dediğin şey
para gibi değildir

bozuk çıkarsa
yenisini basamazsın

on beş mart

takvimde
küçük bir gün

ama aslında

insanın
yeter artık
dediği gündür

terazilerin
doğru tartması gerektiğini

etiketlerin
yalan söylememesi gerektiğini

reklamların
insanı aptal yerine
koymaması gerektiğini

hatırladığı gün

ve inan bana
o gün geldiğinde

kasalar susar

reklamlar biraz utanır

vitrinler
kendine çeki düzen verir

çünkü karşılarında

alışveriş yapan bir kalabalık değil

hakkını bilen
insanlar vardır

ve insan dediğin

bazen bir fiş kadar sessiz
ama

gerektiğinde

bütün pazarı
ayağa kaldıracak kadar
inatçıdır.