Karşılık Aleme Talip Olmak

Bir bakışta, gönlümün gül bahçesi aydınlandı.
“Nihal” dedim, “ey sevgili, ey canımın cânânı!
Senin kalbinde bir yer buldum ya, bu benim var oluşumun cevabıdır.
Yalnızlığımın sonsuz kuyusuna atılan bir ip, bir umut.”

Ağzından dökülen “ben de” iki hece,
Bin yıllık susuzluğumu dindiren bir ırmak oldu.
Sözlerin yoruma kapalı, apaçık bir fetih;
Ruhumda fırtınalar kopardı, sonra sükûnete erdirdi.
“Seviyorum” dediğin an, zaman durdu.
Her şey, senin o kelimende toplandı.

Ama asıl karşılık, zamanın içine işleyendir.
Hayatının planlarına adımımı atışın,
Sabah uyanışında aklına ilk düşüşüm,
Hüzünlerini bana açışın, neşeni bana saçışın.
Bu, sürekli bir “evet”tir, sessiz ve derin.
“Seni istiyorum” değil, “seni yaşıyorum” demektir.
Bu temas artık korkusuz, bu dokunuş artık emin.
İstikrarın verdiği güven, aşkın ateşinden daha kudretlidir.

“Nihal” dedim, sana isim koydum.
Bu, seni tarif etmek değil, seni çağırmaktır.
Bir varlığı, bir sese, bir nefese dönüştürmektir.
Adın, dilimde bir duâ, yüreğimde bir mühür oldu.

Senin tenin, kâinatın yazıldığı bir parşömendir.
Her öpüşümde, bir âyeti okurum.
Susuzluğum, sadece dudağından bir damla değil,
Varlığının pınarına ulaşma arzusudur.
Seninle sevişmek, iki ruhun aynı kıblede secdeye varmasıdır.
Tutkumuz nefes nefese, zarafetimiz ipek gibi.
Bir yangın ki, hem yakar hem arındırır;
Bir nehir ki, hem taşar hem ferahlatır.

Nihal, sen karşılıksın, isimsin, hayatın ta kendisi.
Seninle temasım, artık bir “belki” değil, “elbet”.
Gönlümün sesi, senin kulaklarında yankı buldu ya,
İşte aşk, bu diyalogda doğar.
Senin varlığınla tamamlandı döngü;
Bir monolog, iki sesli bir ilâhiye dönüştü.
Seni seviyorum, hem sözle hem hâlle,
Seni yaşıyorum, hem bedenle hem canla.