Karlar altında köyüm,
Dumanı tüter bacaların
Göğe çizdiği ince yollarla.
Sessizlik çöker damların üstüne,
Bir masal gibi uyur taş sokaklar.
Ayak izlerim çocukluğuma çıkar,
Her adımda bir anı gıcırdar.
Anamın sesi var rüzgârda,
Babamın bakışı donmuş pencerelerde.
Selvi ağaçlarının dallarından sarkar buzlar,
Omuzlarında yılların yükü.
Kar yağdıkça hafifler sanki
Unutur toprağın yorgunluğunu.
Gece olur, yıldızlar çoğalır,
Köyüm bir kandil gibi yanar içimde.
Uzakta olsam da bilirim,
Kalbim hâlâ karlar altındadır,
Köyümün sıcaklığında.
Kayıt Tarihi : 16.1.2026 11:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!