Karışamam Kalabalıklara

Beyaz bir papatya bahçesinde
Kaybettim memleketin yolunu
Şimdi
Çocuğuyum gurbet denen
Bu karanlık şehrin
Çekiç darbesine boyun bükmüş
Bir çivisi kadar çaresiz
Bükülüdür boynum
Şehrin kirli uğultulu havasına

Kalbimde
Girmeyi göze alamadığım
Savaşların yarası
Zihnimde
Yenilgilere boyun eğmiş
Kabullenişlerin derin sessizliği
Sığınır da
Yalnızlığın kuytu köşelerine
Karışamam kalabalıklara nedense