Karapus oturmuşum yokluğunun üstüne
Sensizliğin moruna siyah benekler konduruyorum
Sonbahar döndü dolaştı yine geldi
Yapraklar sararıyor ve heyecanlar soluyor işte
Yarınları bugünden eskitiyoruz biliyorsun sen de
Kayıyor ellerimizden, biz oluşumuz
Bugün dünden daha çok değil mi ayrı kalışımız?
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
