Karanlıklar Şiiri - Mustafa Aykül

Karanlıklar korkutuyor beni.
Keskin sessizliği ile
Çirkinliği gizleyen karanlıklar.
Boş bir sokakta hissediyorum kendimi
Herkesten uzakta tek başıma
Yalnızlığıma gömülüyorum,
Senden uzaklarda.
Tutup aralamak istiyorum
Karanlığın perdesini.
Aydınlık yarınlara kavuşmak için.
Çığlıklar geliyor kulağıma, derinlerden.
Esen soğuk rüzgarın keskin ıslığı
Bir bebek sesi, taaa uzaklardan
Karanlıklar gizliyor kötülük ve yalanları.
Bir kara bulut gibi çöküyor üzerimize.
Bir yılan gibi çörekleniyor yüreğimize.
İradem, korkma,yorulma,aldanma diyor
Sorular takılıyor kafama.
Niçin?, nereden geldik?, nereye gideceğiz?
Bilemiyorum...
Karanlıklar bir sis gibi örtüyor sorunları
Uyumaya zorluyor insanoğlunu
Korkuyorum...
Aydınlıklar erken olsa, bir yanıt bulsam
Kötülükler, yalanlar,işkenceler bitse.
Üzerimize çöreklenen o karayılan gitse
Bilemiyorum...
Sabahın parlak ışıkları
Tüm çirkinlikleri ortaya serince
Yeni bir günün sabahında daha iyi düşüneceğim.
Biliyorum...ve
Gözlerimi karanlığa kapıyorum