Karanlık sönünce Şiiri - Murat Ülkü

Karanlık sönünce şafak sökerken,
Sönmeyen o ışık gözünde saklı.
Umut tohumunu kalbe ekerken,
Cennetin müjdesi sözünde ey yar.

Zamanın yükünü sırtımdan aldın,
Hüzünlü gönlüme bin neşe saldın.
Dardayım derken sen imdada geldin,
Varlığı ömrüme katansın ey yar.

Dünya telaşıyla vaktim çalınmaz,
Sensiz bu devranın tadı alınmaz.
Vefasız olanla yola çıkılmaz,
Gönlüme huzuru yayansın ey yar.

Ruhumun bağına baharlar geldi,
Bakışın içime sükûnu serdi.
Gelişin en büyük mükafat dendi,
Bitmeyen şevkime mayasın ey yar.

Çorak toprağıma yağan yağmursun,
İçimde yeşeren dalım, bağımsın.
Gönlümün tahtında yüce dağımsın,
Zamanın mührünü çözensin ey yar.

Yıllar geçse bile eskimez sevdan,
Her daim tazedir, solmaz bu fidan.
Kış ortasında bir güneşsin inan,
Kararmış ufkumu açansın ey yar.

Sahte sevdalara kapım kapalı,
Bu deli gönlüm bir sana sevdalı.
Geldiğin o günden bahtım dualı,
Kaderde alnıma yazılsın ey yar.

Eskiden soluktu aldığım nefes,
Şimdi dünyam başka, başka bu heves.
Senden başkasıysa ruhuma kafes,
Zinciri, bendimi kıransın ey yar.

Varlığın devadır, yokluğun sızı,
Seninle buldum ben doğruyu, hızı.
Gökyüzündeki o parlayan yıldız,
Geceme nurunu verensin ey yar.

Garip Murat der ki; ölsek de biriz,
Sonsuzluk yolunda aynı izdeyiz.
Seninle güzelleşir kaza ve kader,
Ruhumu aslına saransın ey yar.