Karanlık Şiiri - Yaşar Topraksız

Paslı karanlıklar soluyorum
Karanlık çaputlar astım zerdali ağaçlarına
Hissettikçe tiksindiren bir kabul var içimde
Kör karanlıklar, sırladı ciğerlerimi

Yüzümden okunmalı, biçtiğim karanlıklar
Ağlayan çocuklar var, karanlıklar içinde
Damarlarım karanlık akıtır
Karanlık bir sayfa
Karanlık bir soluk
Karanlık, içimden içre

Niçin çarpılırım ,
Kalp atışlarının sessizliğinde?
Yıllanmış roman kokusu koydum cebime
Baharın karanlıklardan sıyrılışına şahidim
Gözlerimdeki alevde
Taze güneşler eriyor, bir mum gibi
Her titreşimde, sırtımı sivri duvarlara yaslayıp
Karanlığımla yüzleşiyorum, avuçlarımda hayaller,
Kapkaranlık.