Ben karanlıkta oturmayı severim
Köşeme çekilir de
Başımı alırım ellerime
Karanlıkta gözyaşlarım görülmez
Silen bulunmaz
Burnunu çekerim,
Hıçkırıklarım duyulmaz
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Ozleminizin birgün bitmesi dileğiyle sırtınızı ve sizi kutluyorum.....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta