Karanfile Özlenti Şiiri - Ayşe Uçar

güneş çarptı müzminleşti ağrılarım oy! daraldı ruhum
zamanın küf tutmuş nemli bağrına vardım yüz sürdüm oy!
geleceğime güz sektiren kurusıkı günlerse
yırtık dantellali perdeleri çekti
üzerime

ahraz bir pencere kuşuyum oy!
gelen geçene seni sorarım karanfil

nerdesin

sıska sıska yavan yeller eser göğsüme
gözümün perdesini yırtarak geçer bomboş günler oy!
gittikçe çölleşen dünyanın kirli yüzünü tırnaklarımla kazırken
geleceğe umut tohumları oy!
umut tohumları serperim oy!

yapay sevinçlerin oyuncağı olmuş insanların arasında
yaban arılar gibi gezer dolanır oy! bal verecek çiçekler ararım
arayışlarım içimde girdaba dönüşen boşluklar
doğurur oy!

nerdesin karanfil

gün gelir herkes ölür
ölümün soğukluğu sarar tüm arsız bedenleri oy!
öleceksek ve her şey geride her şey yarım kalacaksa
niye geldik yalan dünyaya

Tanrı suskunluğun eşiğinde
tüm bilindik sorular cevapsızken kalırken oy!
boşa kürek çeken kollarımızda ki o imansız sancı oy!
ve dillerimizde ki
o kanlı ah!

ahraz bir pencere kuşuyum oy!
gelen geçene seni sorarım karanfil

nerdesin

yoruldum yaşamaktan
yoruldum oy ! her gün bir umuda gebe kalmaktan
ve devamlı düşük yapmaktan oy!

kansız ve cansız kaldım
sığıntı hayatın temelsiz ağzında oy!
çırpındıkça çoğalıyorum oy!
yalnızlığın güdümsüz
göbeğinde

aşkla geldiğim dünyadan yılgınlıkları kuşandım giderim de hey! hey!
giderim de hey!

ahraz bir pencere kuşuyum oy!
kırık kanatlarımdan bir bir savrulan tüylerin tekmilinden
havalanırken bir bir göçmen ruhlar oy!

geride kalan herkese seni sorar seni ararım hu!
gözüm yollarda

nerdesin karanfil

......

1809202506:28