Karanfil Yaprağı Şiiri - Mine Yılmaz Sevinç

Son değil bu karanfil yaprağının serzenişi,
Çırpınıp duruşu, yırtınışı geceden.
Son olmayacak belli.
Yıldızlar göz kırpıp saklanacak ayın arkasına,
Daha çok bekleyecek belkide.
Diğer yaprakları da buruşacak bekleye bekleye.
Belli aydı suçlu
Aydan ötürü yıldızlara hasret kalmıştı,
Elinde bir resim,
Resim üşüyordu,
Hiç bakmıyordu
Kendine resimde ki yüz.
İncinmişti karanfil,
Sessizliğe kapatmıştı içinin penceresini,
Semaya inat.
Biraz kahır sürüyordu dudağının kenarına,
Meye dönüyordu dünya,
İçiyordu bir yudumda.
"Sek olsun" diyordu,
"Bırak sek olsun,
Resimde ki yüz bakmıyor bana."

Mine Yılmaz Sevinç
12.Aralık.2022
16:38