Karanfil kokuyor çayımın dumanı.

Senden gayrı kimsem yok bu zifiride.

Yüreğimde bir onulmaz sızı,
Bir yanım kan revan içinde,
Bir yanım uçsuz buçaksız bir başak tarlası.

​Zulüm sarınmış dört yanımı,
Hain bir pusu kurulu şafaklarda,
Sesim boğazımda düğümlenir de,
Yine de eğmem boynumu cellada.

Ben bu toprakların,
Ben bu garip anadolunun,
Sütü helal kılınmış,
Ömrü sürgünlerde çürümüş kızıyım.
​Bak, uykularım haram,
Gözbebeklerimde çakmak çakmak bir isyan.

Kurşun yesem acımaz bu kadar,
Bir kahpe pusuda vurulmak koyar adama.
Hani nerede o eski sevdalar?
Hani nerede o delikanlı sabahlar?

​Suskunluğum korkumdan değil,
Asaletimdendir benim.
Bir parça ekmeği bölüşürken ki o kutsallık,
Ve bir yudum suyun serinliğinde saklıdır hürriyet.

Zincirler pas tutsun varsın,
Yeter ki ruhumuz kararmasın,
Yeter ki o onurlu dik duruşumuz bozulmasın.

​Gece bitmek bilmez,
Dağlar puslu, yollar çetin,
Lakin bir umut kırıntısı var ya içimde,
İşte o yeter dünyayı yakmaya!

Seni sevmek,
Seni beklemek,
En büyük kavgadır bu meydanda...

Hasan Belek
Akçay