Karanfil Bilir Ki Şiiri - Ayşe Uçar

ah! karanfil
dilinin ucunda yine kümelenmiş sıradağlar
obası elinden alınmış kösnül bir vadinin
kırılganlığı
yüzün ki
çoğu zaman kırmızı akar senin nehirlerinin çavlanları
kimsenin duymadığı kimsenin uğramadığı
sırlı patikaları saklar
keçi yolların

sarp falezleri azimle eritir kasırga çığlıkların

alık ve ölü ruhları barındırmaz sularının ruhu
siler atar çizer atar hep ileri yoluna bakarsın
ah! şivekâr karanfilim

ipek kıvrımlı kirpiklerinin
koynunda saklarsın çoğul fırtınaları depremlerin yıkıcı gücünü
gözlerinin uçurumda ellerinle yıkarsın
kanlı yaraları

ah!
hep ip üstünde yürürsün
peşinden de Anadolu türküleri yürür
her sabah aydınlığında kanatsız turnaların
erguvan bahçesini çilekli dudağının
morundan seyreder enginlere
süzülürsün

hayallerinin
kılıçtan geçirildiği anlarda
inanmazsın bulutların ağlamasına dağların devrilmesine
kuraklıkların vadi çarpmasına
kardelenlerin boyun
bükmesine

güvenirsin kalbi ışığına
yaratıcı zamanların ışık saçan hâlesine
baharları üfleyen nuruna

bilir ki karanfil
saklı baharların gün kırıntısından
gelen serinliğin hoşnutluğunu
bilir ki boynunda bükülen yeşil ejderlerin
kabuklu teninden ateş kusan dilleriyle
anka doğurduklarına

bilir ki her doğan anka’nın kanat çırpışından
gelir mutlak zaferler

hep bilir ki
yazın o şuh kahkahayla yeniden gelişini karların eriyişini
bilir ki dağ güllerinin satenden asaletini
bilir ki çalışkan bir karıncanın nasıl bir dirençle
kışlara başkaldırdığını
cılız gövdesindeki ihtişamlı yürüyüşün gücünü
hezimet dediğimiz kör sancıyı düşmanının
boynuna kolayca geçirdiği
gümüşten ilmeğin
parlaklığını

karanfil hiç yıkılmaz
hiç hüsrana uğramaz
bilir ki
güzün sarı sarı yapraklar döktürdüğü çıplak ağaçlar
kışın gelmesiyle defaatle incinseler de
a s l a asla ö l m e z l e r

903202613:11