Nefesim daraldı boğuluyorum,
Derdimi kimseye diyemez oldum!
Hayattan her daim soğuluyorum*,
Bir lokma ekmeği yiyemez oldum!
Gözlerim kan ağlar, yüzüm gülmüyor,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta