Karalanan O Satır Şiiri - Kasım Kobakçı

Ruhunla adımlarım, ıssızlığın çölünde,
Özümde muhabbetin, heybetinden çok ulu.
Mühür vurulmuş güya, nefesim nefesinde,
Döngüsü bitti arzın, bütünüyle giz dolu,
Sözünün düğümüyle, esirim kafesinde.
*
Aklıma kement attın, ayaklarıma urgan,
Duruşum duruşunda, avuçlarımdadır ter.
Fıtratıma işlenen, okunamayan ferman,
Kıvrılmışsın sineme, solumaktadır tüyler,
Vuslatın gizli ruhu, tabiatta tam harman.
*
Bulutları getirdim, yağmur döktüm saçına,
Gezegenler imrendi, şimşeği bağra serdim.
Işıksız alkışları, bezedim yamacına,
Ötedeki çöllerden, tepeye filiz verdim,
Ölümsüzlük şurubu, şekerdir ağacına.
*
Nihayete erişsin, kederin ile yaran,
Şu andan itibaren, birlikte söner kışın.
Tebessüm ettirerek, ağıtlarını kıran,
İkbalin büyüyecek, parladıkça nur ışın,
Sadece ikiliyiz, muammamızı kuran.
*
Zihnime kazınınca, hülyaların uykusu,
Hakikat sedasıyla, coşku dolu şu heves.
Atılgan zannetmeyin, tutkunun dip kuyusu,
Özünü inşa eden, bedendeki hür nefes,
İlmeklerle örülmüş, tenin ipek dokusu.
*
Hasretle aranılan, tutkulara tam menzil,
Nabzımız denk atacak, uyum sunacak karar.
Sınırsız seçenekten, ihtişamına vekil,
Güzellikler getiren, görüşümüze yarar,
Ovaların üstüne, tesadüfümüz delil.
*
Mekânları aşarak, dibacesidir deniz,
Sözcüğü belirleyen, oluyor mülke ferah.
Rüzgarlara fısılda, parlasın soluk beniz,
Kılavuz edinelim, doğdukça yine sabah,
Köklerini salsın hep, şu zihnimdeki dehliz.
*
Kalemi donduracak, karalanan o satır,
Makamına ulaşsın, huzuruna nihayet.
Eski çağı düşünüp, yapmayalım hîç hatır,
Teslime sunulacak, indirilmiş pak ayet,
Mesken tutulur asıl, tepesine gök çadır.