Karalama 2 Şiiri - Yusuf Berkman

Ölüyor hasretinle gönlüm,
Susuz bir çiçek gibi…
Her gün biraz daha eksiliyorum,
Adını içime çeke çeke.
Bir sen konuşuyor içimde,
Bir de sensizliğim.
Seni anlamaya çalışırken
Kayboldum kendi derinliğimde.

Sen misin bu kadar sevilen,
Yoksa sevmek mi seni güzel kılan?
Ben seni değil sadece,
İçimdeki beni de kaybediyorum zamanla.
Sen misin bu kadar özlenen,
Yoksa yokluğun mu ağır olan?
Bir insan nasıl yaşar söyle,
Her gece biraz daha kırılarak?
Boş gözlerle bakıyorum hayata,
Sanki herkes yerini bulmuş da
Bir ben gecikmişim mutluluğa.
Adını tanımadığım insanlara anlatıyorum,
Sonra susup kendime kızıyorum.
Gece olunca büyüyor düşünceler,
Duvarlar bile seni söylüyor.
Ben unutmaya uğraştıkça
Kalbim seni geri çağırıyor.

Sen misin bu kadar sevilen,
Yoksa sevmek mi seni güzel kılan?
Ben seni değil sadece,
İçimdeki beni de kaybediyorum zamanla.
Sen misin bu kadar özlenen,
Yoksa yokluğun mu ağır olan?
Bir insan nasıl yaşar söyle,
Her gece biraz daha kırılarak?
Güneşim battı artık,
Karanlığa alışıyor gözlerim.
Ama bil…
Bir insan en çok
Sessizce tükenirmiş.”